Dungeon Siege: Throne of Agony
» Dungeon Siege: Throne of Agony
|
|
Screenshots
Op Untold Legends en, ehm, Untold Legends 2 na, hebben hack-’n-slash fans weinig te zoeken op de PSP. Weet Dungeon Siege: Throne of Agony dit gat een beetje op te vullen?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik positief verrast ben door deze titel. Dungeon Siege is van origine een pc-serie van Gas Powered Games. Een actievolle hack-’n-slash rpg-serie met het nodige heen en weer gestruin door kerkers en ‘overworlds’. Zonder al te veel poespas, maar wel met een geinig pet-systeem: naast je hoofdpersonage kun je een dierachtige metgezel in je party opnemen, die je bijstaat in de veelvuldig voorkomende onderonsjes met vijandelijke gedrochten.
Dit spelmechanisme is beter overgezet naar PSP-formaat dan ik had durven vermoeden. Waar nodig zijn precies de juiste aanpassinkjes gemaakt door ontwikkelaar SuperVillain Studios. Zo is de besturing uitstekend geschikt voor de handheld. Op de pc vecht je door à la RTS op vijanden te klikken, om vervolgens rustig toe te kijken hoe de held het gespuis vakkundig van kant maakt. In Throne of Agony echter moet je op kruisje en rondje rossen om een wapen te hanteren of magie aan te wenden. Met de triggerknoppen sla je een health of mana potion achterover en je bestuurt het personage met de analoge stick. Hoewel ik normaal gesproken een godshekel heb aan dat gammele knuppeltje van de PSP, werkt het hier voortreffelijk.
Ook het pet-systeem is prima op de Sony’s draagbaar toegespitst. Voordat de game begint kies je je personage. Daarbij heb je de keuze uit drie helden: een krachtige mêlee-fanaat, een tere magiër en een snelle afstandsstrijder. Vervolgens mag je een 'pet’ kiezen, wat weer drie vergelijkbare keuzemogelijkheden oplevert. Hoewel het aantal en het soort helden vrij standaard is, leveren ze ieder merkbaar andere gameplay op. Daarbij geeft de 'pet'-keuze het spel een stukje diepgang mee, dat absoluut invloed heeft op het spelverloop. Helaas kun je geen grotere party’s samenstellen, zoals op de pc. Wel kun je later je metgezel verruilen voor een andere. Deze beperking is op zich logisch te verklaren. Het PSP-scherm heeft immers een stuk lagere resolutie dan de doorsnee pc-monitor, dus te veel zielen zouden weinig vreugd opleveren. Los daarvan lijkt deze game audiovisueel wel veel op zijn grote desktop-broertjes. De krachtige orchestrale soundtrack, details in de mooie omgevingen en coole magie-effecten laten je PSP weer eens goed zweten.
Er valt genoeg om je heen te maaien, want je komt constant vijanden tegen. Helaas zijn deze mispunten iets te makkelijk om te leggen. Toch wordt de game niet snel saai. Dit is mede te danken aan het uitstekende levelsysteem. Het levelen gaat relatief snel, en dat sluit prima aan op het handheld-karakter. Bij ieder level mag je drie vaardigheidspunten toewijzen. Als je level 30 bereikt, kun je je specialiseren in een aparte class en bij level 60 mag dit nog eens. Ondertussen kun je via een handig puntensysteem je aanvallen upgraden. Deze aanvallen kun je via een gebruiksvriendelijk Select-knop-menu toewijzen aan knoppen. In dit tabsgewijs ingedeelde menu vind je ook de quest log en je voorraad potions, wapens en uitrusting.
Lootdiggers komen ook in deze Dungeon Siege-variant weer volop aan hun trekken. De grote spelwereld is bezaaid met wapens, armor, potions en goud. Hoewel je hier en daar wapenhandelaars en magieshops tegenkomt, zul je niet snel genoodzaakt zijn om je goudstukken daar over de toonbank te smijten. Vaak heb je zelf al een betere uitrusting kunnen vinden dan je daar kunt kopen. En hoe leuk het ook is om zelf je vondsten voor veel goud te verkopen, het is wel jammer dat de inventory-ruimte zo beperkt is in dit spel. De professionele lootfreaks zullen om de haverklap terug moeten porten naar een dorp om de knapzak te legen. Ook kun je je afvragen of de makers niet wat te ver zijn doorgeschoten met de loot. Al vroeg in het spel heb je een kapitaal aan goud in het handje, zonder daadwerkelijk iets tegen te komen waar je poen voor uit wilt geven.
Niet dat de snelle en hack-’n-slash actie hier veel onder te lijden heeft. Dat heeft het echter wel onder de lange laadtijden tussen de verschillende omgevingen en bij het saven. Dat is extra vervelend, als je tegen een van de bugs aanloopt die dit spel teisteren. Het komt gelukkig niet vaak voor, maar het kan bijvoorbeeld wel eens gebeuren dat je ergens ingesloten wordt door je eigen metgezel. Regelmatig saven is wel zo handig. Dat je daar steeds een minuut aan kwijt bent is niet zo handig.
Toch is Throne of Agony een lekkere actie-RPG. Heb je geen zin om de uitgebreide single player in je eentje te doen, dan kan dat ook met een kameraad. Ad hoc is een coöp mode beschikbaar, waar je met zijn vieren (twee spelers met elk een metgezel) over het beeldschermpje ragt. Het wordt er hierdoor niet overzichtelijker op, maarp of dat nou zo vervelend is? Voor deze mode geldt eigenlijk hetzelfde als voor de rest van de game: perfect is het allemaal niet, vermakelijk is het wel.
De PSP heeft er eindelijk weer eens een goede actie-RPG bij. Er is weliswaar het nodige aan te merken op bijvoorbeeld de laadtijden, een paar bugs en de lage moeilijkheidsgraad. Maar ondanks deze tekortkomingen valt duidelijk te zien dat SuperVillain Studios alles op alles heeft gezet om de Dungeon Siege-serie zo goed mogelijk over te zetten naar de PSP. En dat betaalt zich terug in een heerlijke handheldbesturing, actievolle gameplay en een waar loot-festijn. Een geslaagd pet-systeem en prima graphics en sound maken het geheel af. Geen moetertje, maar wel een aanradertje.
