chilli con carne
» chilli con carne
|
|
Screenshots
Wat hebben een Mexicaanse worstelaar, bullet-time en ontploffende kippen met elkaar gemeen? Geen fluit natuurlijk, behalve dat ze allemaal in Chili Con Carnage zitten.
Het nieuwste spel van Deadline Games gaat net als zijn voorganger Total Overdose, eigenlijk helemaal nergens over. Het verhaal is zo flinterdun dat het lijkt alsof iemand het tijdens een pauze op de wc heeft verzonnen en de gameplay steekt z’n middelvinger op naar logica en realisme. Maar is dat erg? Welnee, Chili Con Carnage moet het juist hebben van die gestoordheid, al wil ik daarmee niet zeggen dat de rest niets voorstelt. De game lijkt op het eerste gezicht een normale third-person shooter, behalve dat hoofdpersoon Ramiro trucs kan uitvoeren die het spelbeeld vertragen. Tijdens deze bullet-time kunnen spelers vervolgens met snel richtwerk meerdere vijanden om zeep helpen. Eén duiksprong en drie tegenstanders liggen dood op de grond. Op zich niet zo bijzonder misschien, dat kon in Max Payne immers ook al. Maar had Max Payne ook ‘El Gimpo’?
De hoofdrol in Chili Con Carnage wordt dus vertolkt door Ramiro Cruz, de puntharige Mexicaan uit Total Overdose. De game begint met de moord op diens vader, die wordt platgereden met een tractor. Ramiro zweert wraak en gaat op zoek naar de moordenaar waarbij een reeks levels ontdaan moeten worden van vijanden met eerder genoemde bullet-time trucs. Hierbij is het belangrijk om zo snel mogelijk en zo veel mogelijk trucs achter elkaar uit te voeren. Zodoende wordt de combometer namelijk hoog gehouden en loopt de score sneller op. Grote hulp zijn de hilarische power-ups die spelers kunnen verzamelen. Een voorbeeld hiervan is El Gimpo, een Mexicaanse worstelaar die woest rondrent en tegenstanders platslaat. Deze humor typeert de game en is beslist het sterkste punt, niet in de laatste plaats door de komische cutscènes en de bonusgames waarin gejaagd wordt op vijanden in kippenpakken. Grafisch is de game eveneens sterk, al lijkt dit vooral te gelden voor de beginlevels in de woestijn. De levels daarna ogen beslist niet slecht, maar zijn wel een stuk minder mooi.
Ondanks alle humor en hilariteit eindigt Chili Con Carnage uiteindelijk toch niet al te hoog. De reden hiervoor is simpel. De gameplay mag dan origineel zijn en een goede besturing hebben, ze bieden niet genoeg om de game tot het einde interessant te houden. Het ontbreekt aan variatie, omdat constant dezelfde acties worden herhaald. Je nadert een groep vijanden, doet een slow-motion beweging, knalt iedereen neer en gaat door naar de volgende groep. Die slow-motion trucs zijn best tof, maar er zijn er te weinig van waardoor ze snel vervelen. Chili Con Carnage heeft een paar geinige extra's, zoals dat je auto's die je tegenkomt kunt gebruiken. Dit soort afleiding kom je echter veels te weinig tegen, waardoor het vooral veel knallen te voet is. De reden dat ik Chili Con Carnage uiteindelijk toch heb uitgespeeld is vooral de humor die het interessant houdt. De gameplay kon me eerlijk gezegd halverwege al gestolen worden. Naast de oppervlakkige gameplay heeft Chili Con Carnage soms ook problemen met de cameravoering. Meestal werkt deze uitstekend, maar de keren dat het fout gaat, gaat het ook meteen goed fout. De camera blijft namelijk altijd recht achter Ramiro hangen wat in sommige situaties frustrerend kan zijn. Eén eindbaasgevecht in het bijzonder werd hierdoor praktisch onmogelijk.
Chili Con Carnage is een komische game die lekker speelt, maar niet tot het einde weet te boeien. De gameplay begint goed, maar valt vervolgens in herhaling waardoor de humor uiteindelijk de voornaamste drijfveer is om te blijven spelen. Raakt die je ook niet, dan verdwijnt de game waarschijnlijk halverwege ergens in de kast.
