Crackdown
» Crackdown
|
|
Ergens zo rond het verschijnen van Grand Theft Auto III kwamen onze Engelstalige collega's aanzetten met de term 'sandbox', een benaming die sloeg op de games met een al even onvertaalbare 'open einde wereld' waarin je naast allerlei missies ook gewoon je eigen ding kon doen. Sandbox of zandbak klinkt behoorlijk tam, en het is slechts bij gebrek aan iets beters dat we deze overnemen, alleen al omdat het het gevoel van vrijheid in deze games zo gepast omschrijft. Langs de andere kant wordt dat 'gevoel van vrijheid' al te vaak te overmoedig in de mond, de pen of de tekstverwerker genomen en vereist de hoofdverhaallijn dikwijls dat je een vast parcours aflegt. Crackdown maakt zich hier niet schuldig aan en het resultaat is een game dat je echt een meer vrije speelwereld geeft. Jammer genoeg maakt juist het gebrek aan structuur dat het spel soms niet helemaal afgewerkt lijkt.
Er zit wat achtergrondverhaal in Crackdown maar al wat je echt hoeft te weten is dat je een nieuw soort superflik bent die zich heel snel tot een nog bovenmenselijker personage kan ontwikkelen. Je missie is de straten schoon te houden door de drie misdaadbendes met elk zeven leiders uit te schakelen. Je kan elke bendeleider op gelijk welk moment aanpakken, maar er is een logische volgorde. We raden je aan om deze te volgen omdat deze gelijke tred houdt met je alsmaar krachtiger wordende hoofdrolspeler. Je werkt je doorheen de handlangers van zo'n leider (of heimelijk er heimelijk omheen), en probeert hem dan vol lood te pompen. Eens je alle leiders van een bende geƫlimineerd hebt mag je nog even de ongeorganiseerde 'soldaten' van die groep uitschakelen en dan zijn ze voorgoed uit de stad verdwenen. Doe je dit met de laatste overblijvende bende, dan is het game plots en teleurstellend abrupt voorbij.
Het vreemde is dat het verhaal er eigenlijk weinig toe doet, want het hele opzet van het game is zoals gezegd om jou alle vrijheid te geven een uitgestrekte en best boeiende stad te verkennen. De gameplay van Crackdown werkt, laat ons dat eerst al even zeggen. De stad mag in het begin niet zo groot lijken, maar dat is omdat je dan nog te veel horizontaal denkt. Als een man met bovenmenselijke vaardigheden wordt je sterker en sneller naarmate je vordert. Je doet dit onder andere door bijvoorbeeld je behendigheidsniveau (agility) op te schroeven door zwevende ballen te verzamelen die verborgen zijn op de daken te verzamelen. Hoe behendiger je wordt, hoe hoger je kan springen. In het begin spring je dus best hoog maar niet echt indrukwekkend, maar na een tijdje jump je van dak naar dak of klim je sprongsgewijs zoals Spider-man tegen de rand van hoge gebouwen op. De bewegingsvrijheid en je voortbewegingsmogelijkheden doorheen de stad worden na een tijdje echt fantastisch en dit maakt het alsmaar leuker om doorheen je omgeving te rennen en springen. Daarbij levert het nog eens extra tactische mogelijkheden op.
Terwijl het opschroeven van behendigheid afhangt van het verzamelen van die 'orbs', nemen je andere vaardigheden toe door ze gewoonweg veel te gebruiken. Je wordt beter met vuurwapens door vijanden neer te schieten. In de praktijk betekent dit dat je automatisch doelzoekersysteem sneller en meer efficiƫnt wordt. Je kracht neemt toe waneer je vijanden met de blote hand of in lijf aan lijfgevechten neerhaalt en dat levert je daarnaast nog een grotere gezondheidsbalk op. Wanneer je op je maximum zit kan je zelfs auto's te lucht in schoppen of ze optillen en naar vijanden slingeren. Je verdient rijpunten door over tegenstanders te rijden of door stunts met je wagen uit te voeren. Dit zorgt er voor dat je wagen zich makkelijker zal laten besturen en dat de maximumsnelheid een boost krijgt.



