Resident Evil 4
» Resident Evil 4
|
|
Sinds het eerste Resident Evil Game in 1996 verscheen en helemaal op z'n eentje een volledig genre creërde zijn we niet altijd even enthousiast geweest over elke aflevering tot nu toe. Nummer vier is niet alleen het beste uit de hele reeks, het is meteen ook een van de beste survival horrorgames ooit. Je moet helemaal geen fan van de reeks of het genre zijn om van dit spel te genieten. Dit zijn een heleboel lovende woorden in slechts een handjevol zinnen, maar lees rustig verder en sta ons toe u te overtuigen.
Hoofdrolspeler Leon S. Kennedy, een stoere overheidsagent die soms iets te snel z'n mond opendoet om veel promotie te maken, wordt op onderzoek gestuurd naar een afgelegen Europees dorpje waar de vermiste dochter van de Amerikaanse president het laatst gezien zou zijn. Daar aangekomen zijn de dorpelingen niet in het minst onder de indruk wanneer je een pistool op hen richt en lijken ze allemaal bezeten van haatgevoelens tegenover jou. Deze met landbouwwerktuigen en duidelijk gestoorde Spaanstaligen zijn echter slechts een eerste reeks in personen en wezens die jou naar het leven staan. De gebeurtenissen van het game en het verhaal verrassingsgewijs op je af laten komen is een van de vele aantrekkingspunten van dit spel. Het verhaal zit dan ook vol onverwachte wendingen en wordt aan de hand van de actie, gevonden documenten en een aantal bloedmooie tussenfilmpjes tegen een perfect tempo overgebracht.
Ondanks het toch wel aparte besturingsysteem en camerastandpunt is het toch vrij makkelijk om dit onder controle te krijgen en na een tijdje ga je je zelfs afvragen waarom iemand het ooit anders zou doen. Resident Evil 4 wordt afgespeeld in een filmachtig breedbeeldformaat, dus als je een 3:4 televisietoestel hebt krijg je boven- en onderaan de bekende zwarte balk. Dit lijkt echter niet alleen voor het effect zo gedaan, want het geeft je ook vaak een broodnodig breder overzicht over je omgeving. Je bekijkt de actie van ergens achter Leon waarbij er ingezoomd wordt naar een dichter over-de-schouder standpunt wanneer je een wapen richt. Hierbij verlies je natuurlijk wel dat overzicht waar we het zonet over hadden. Zoals altijd in deze games (en helemaal in tegenstelling tot gewone shooters) kan je niet bewegen en schieten tegelijkertijd. Gelukkig hoef je niet altijd heel er gericht te schieten vermits veel van de schermutselingen vanop vrij dichte afstand uitgevochten worden. Bovendien is er meestal een heel handig rood laserstraaltje om mee te mikken.
Dit systeem zorgt ervoor dat de spanning zo mogelijk nog opgedreven wordt, vermits je vijanden je maar al te graag trachten te omsingelen. Ze bewegen zich allemaal op een angstaanjagend realistische manier (tenminste volgens hun rol in het spel) en er zijn genoeg dingen die er zo overtuigend gruwelijk uitzien dat je ze maar wat graag doodt voor ze nog maar trachten hetzelfde met jou te doen. Het controlesysteem dat je beweginsvrijdheid enigszins beperkt, maar je overlevingskansen nooit onmogelijk maakt, geeft je dat extra beetje spanning. Zelfs als je tussen twee actiescenes in de omgeving verkent, is de spanning er nog steeds en verwacht je elk moment een volgende confrontatie.
