Far Cry Vengeance
» Far Cry Vengeance
|
|
Screenshots
Toen Nintendo's Wii console een gelanceerd werd, waren velen onder ons bezorgd dat uitgevers voor de makkelijkste manier zouden kiezen door de gewoonweg de bewegingsgevoelige eigenschappen van de controllers op een wat kunstmatige manier aan bestaande games toe te voegen.in het, in plaats van een spel te bouwen rond de juist deze unieke features zelf. In het geval van Far Cry Vengeance doet Ubisoft een beetje van beide. Deze eerstepersoons schooter neemt hij gedeelte van de inhoud en verhaalt parlementen uit Far Cry Instincts voor de Xbox en verbeterde dit met nieuwe onderdelen en de rol speciaal ontwikkeld voor de Wii. Dit is een best interessante oplossing, want het stond hem toe om een bestaande inhoud te recycleren en tegelijk wat uniek nieuw materiaal te creëren. Toch blijft het een ding dat ons met een dubbel gevoel achterlaat en de middelmatige visuele weergave maakt dat zeker niet goed.
In Vengeance speel je als Jack Carver. Wie is Jack Carver? Dat is best een goede vraag vermits het game de zonder een echte inleiding of een voorstelling van het personage in de actie gooit. Je weet dus weinig of niets van zijn voorgaande avonturen of rond de reden waarom hij over zulke krachtige dierlijke vaardigheden beschikt. Dit ontbreken van enige introductie is vreemd. Toen de Xbox 360 zijn versie van Far Cry kreeg, dan bestond dat uit een totaalpakket van Far Cry Instincs en Far Cry Instincts Evolution waardoor nieuwkomers in geen tijd op kruissnelheid zaten. In ieder geval, Jack is een typisch voorbeeld van de ietwat atletische man die toevallig ook over dierlijke bovenmenselijke krachten beschikt en dankzij een lekker en exotisch vrouwelijk exemplaar in een avontuur gegooid wordt met rebellen en genetisch gemanipuleerde krijgers. Dit alles in een weelderig tropisch paradijs.
Als Vengeance op zijn best is, dan voel je je als een niet te stoppen moordmachine. Je springt over muren, scheurt tegenstanders aan stukken met je klauwen en gooit de bloederige restanten door de lucht. Je rent en schiet met een aardig aanbod aan automatisch wapentuig, maar dit alles is eigenlijk niet zo heel moeilijk als je de veelal twijfelachige intellgentie van de computergestuurde tegenstanders. Die vijanden lijken overigens maar een doel te hebben in dit game: door jou gedood worden. Als je er eentje luidruchtig vermoord zullen zijn kameraden, die zo'n zeven meter verder staan, die vaak niet eens opmerken. Als ze dat dan toch doen, zijn ze meestal vriendelijk genoeg om lang genoeg te blijven staan zodat je moeiteloos je vizier op hen kan richten. Tel daar nog eens bij op dat ze meestal absurd slechte schutters zijn en je begrijpt waarom het af en toe echt moeilijk is om te sterven, hoe veel lood er ook tegen mondingssnelheid op je afgestuurd wordt. Je hoeft er overigens niet op te schieten. Een tactiek die voor ons werkte in meer dan 80% van de gevallen is er recht op af rennen en de melee aanval te gebruiken om ze te doden. Daarna gebruik je de boost die dit oplevert om eventuele schade aan jezelf te genezen.
Het singleplayerverhaal bestaat grotendeels uit levels die uit de Xboxversie lijken te komen, maar niet alles is overgenomen. Sommige verhaalselementen en onderdelen zijn gesneuveld, waarschijnlijk om ruimte te maken voor nieuw, specifiek voor de Wii ontwikkeld spul. Zoals bijvoorbeeld het nieuwe trainingslevel dat het gebruik van de Wii afstandsbediening en de Nunchuk uitlegt. Andere typisch Wii onderdelen vereisen van je dat je je positie verdedigt tegen een reeks golven aanvallende vijanden, waardoor het een soort schietgallerij-minigame of Time Crisis kloon lijkt.
