Final Fantasy XII
» Final Fantasy XII
|
|
Screenshots
In tegenstelling tot de meeste voorgaande Final Fantasygames, vindt deze aflevering plaats in een fantasysetting die reeds eerder aangehaald werd. De wereld Ivalice uit Final Fantasy XII is eerst gezien in Final Fantasy Tactics (1998) en later in Final Fantasy Tactics Advance, lijkt nog het meest op een Japanse versie van de Star Wars inleiding 'ooit in een melkweg, ver, ver weg'. Mannen en vrouwen wandelen door de straten van de indrukwekkende steden op Ivalice, samen met gigantische hagedismensen en ander vreemde wezens. Politieke onrust groeit en een verzetsbeweging tracht een rijk omver te gooien dat teveel van het land voor zich ingepikt heeft. Hoewel Ivalice meer fantasy uitstraalt dan pure sciencefiction zorgen dominante elementen, zoals de hi-tech luchtschepen toch altijd weer voor dat typische Final Fantasy SF tintje. Het verhaal volgt de avonturen van een groepje jongeren die zich hebben voorgenomen om het land Dalmasca te bevrijden van het Archadian Empire. Gaandeweg kom je meer te weten over Ivalice, de krachten die achter de schermen aan het werk zijn én over je speelpersonages natuurlijk.
Je slordig samenraapsel aan personages die je doorheen het leeuwendeel van het game zal loodsen zijn van het voor deze reeks typisch onwaarschijnlijke soort. Vaan is de mannelijke held met een sterk instinct, een goede inborst en vrouwelijke trekjes zoals dat wel meer gebeurt met helden in Japanse tekenfilms en games. Zijn jeugdvriend Penelo wordt nietsvermoedend meegesleurd in Vaans avonturen. Balthier is een praatgrage luchtpiraat en zijn gezellin de met konijnenoren uitgeruste no-bullshitbabe Fran. Een koppige prinses en oneervol ontslagen ex militair maken de hoofdrollen volledig. Het verhaal is degelijk en zit barstensvol via tussenfilmpjes vertelde weinig geloofwaardige maar tegelijk heel dramatische en emotionele momenten – zeker wanneer de echte vijanden zich onthullen. Daartussenin mag je je natuurlijk weer aan een overdosis combat en rollenspelelementen verwachten. Het is en blijft natuurlijk een Final Fantasy game.
Geen randomterreur meer!
Het grootste verschil tussen deze Final Fantasy en zijn voorgangers is hoe het vechten in zijn werk gaat. Deze veranderingen hebben een grote invloed op het tempo en verloop van het hele game. Een niet noodzakelijk slechte of goede invloed, maar in ieder geval voelt het helemaal anders aan. Combat gebeurt naadloos in de gebieden die je doorkruist en je wordt dus niet langer zonder waarschuwing naar een gevechtsscherm getransporteerd. Je ziet dus bijna altijd de vijanden tijdig genoeg om ze te ontwijken als je dat zou willen. Dit maakt het game voor velen waarschijnlijk al in een klap een heleboel minder frustrerend. Let op, er zal nog altijd gevochten moeten worden, maar niet elke keer over te moeten schakelen van avonturier- naar combatschermen maakt dat het spelverloop veel soepeler aanvoelt.
Het nadeel van dit nieuwe systeem is dat er vaak op een kleiner schaal gevochten wordt dan voorheen. Vroeger kwam je soms tegen onverwacht en onmogelijk grote tegenstanders te staan, maar vermits de gevechten nu in dezelfde locaties beslist worden als waarin je rondtrekt, voelt het nooit meer zo groots aan als voorheen. Maak je echter niet ongerust, je krijgt nog steeds een hele reeks krachtige en angstaanjagende vijanden tegenover je. Het is echter het real-time element waarover door de fans waarschijnlijk het meest gediscussieerd zal worden. Het combatsysteem draait rond het opstellen van een gevechtsplan voor je personages in plaats van hun individuele acties te managen (hoewel dat ook mogelijk is).
