Ghost Rider
» Ghost Rider
|
|
Screenshots
Je zou het net zo goed 'Devil May Ghost Rider of War' kunnen noemen. Het game is losjes gebaseerd op de film die op zijn beurt de mosterd heeft gehaald bij de populaire Marvel stripreeks; maar het game is nog meer schatplichtig aan andere games en dan meer bepaald God of War en Devil May Cry. Eigenlijk kopieert het ongeveer elk gameplaymechanisme van die spelletjes waar het zijn demonische klauwhanden op kan leggen … maar tegelijk slaagt het er in om ondanks dat uitstekend bronmateriaal een haast tragisch onopwindend game neer te zetten. Zelfs hardcore Ghost Rider fans zullen moeite hebben om hier nog enig plezier uit te puren.
Ghost Rider zou volgens de geruchten en beweringen een verhaal moeten opvoeren dat geschreven is door de Marvelschrijvers Garth Ennis en Jimmy Palmiotti, maar wat je in dit game aan plot krijgt lijkt minder op een goed comicbookverhaal dan wel op een rommelige verzameling tafelrestjes. Het verhaal doet niet eens echt moeite om een goede link met de film te brengen. Het wordt verteld met een paar stripverhaalachtige tussenscènes en eigenlijk is al wat je moet weten dat de demoon Mephisto Ghost Rider er op uitstuurt om zijn zoon Blackheart te stoppen met zijn een persoonlijke Apocalyps teweeg te brengen. Het plot lijkt nergens op en het slaagt er zelfs niet in om andere bekende Marvel 'superhelden' op te voeren zoals Blade, zonder dat het geforceerd aanvoelt.
Eens je aan de gang bent met de gameplay krijg je een onwaarschijnlijke combinatie van God of Wargelijke zweepcombat en het Devil May Cry rangschikkingssysteem. Het spel draait helemaal rond het uitmoorden van Blackhearts soldaten met zoveel mogelijk stijl en artistieke variatie. Over het aantal combo's dat je hier onder de vingers krijgt hebben we niets te klagen. Je begint met zo goed als geen aanvalscombo's maar via een (volledig aan God of War 'ontleend') upgradesysteem kan je de zielen van je slachtoffers inruilen voor nieuwe aanvallen en aangescherpte vaardigheden.
Het probleem is dat slechts weinig van de combo's echt de moeite van het gebruiken waard zijn en je krijgt de meest bruikbare al heel vroeg in het game. Eigenlijk is er zelfs een bepaalde combo die zo krachtig is dat je er ongeveer elke vijand in drie rake klappen mee uitschakelt. Alle andere combo's vereisen meer herhaling, dus waarom zou je niet voor die ene 'killer' kiezen – tenzij het game je daartoe dwingt natuurlijk. Zo zijn er een paar situaties waar je bijvoorbeeld vijanden met schilden tegenover je krijgt. Schilden die je enkel kan breken door een bepaalde rangschikking in je combometer te bereiken en dat gebeurt enkel wanneer je variatie in je aanvallen stopt. Op die manier wordt je gedwongen om verschillende aanvallen en combo's met elkaar af te wisselen tot je er doorheen bent. Minder leuk is dat deze rangschikkingsmeter elke keer weer van niets begint wanneer je zelf geraakt wordt. Vijanden zijn dikwijls sluw genoeg om je vanuit een door de onhandige camera niet bestreken hoek te naderen en aan te vallen, om deze sequenties behoorlijk frustrerend te maken.
