Super Monkey Ball Adventure
» Super Monkey Ball Adventure
|
|
Screenshots
Super Monkey Ball heeft zich ondertussen bewezen als een heel unieke gamereeks. Je kan het zelfs een beetje vergelijken met het klassieke Marble Madness, maar zelfs als dat game je niets zegt kan je het nog omschrijven als een knappe cocktail van driedimensionele puzzels en spannende platformactie. Gooi hier nog die typische Japanse look bovenop die het midden houdt tussen Sonic en Hello Kitty en je krijgt een op zijn best uitgedrukt vreemd resultaat dat op het eerste gezicht een klein publiek aansprak, maar door iedereen die het aandurfde om er van te proeven een onvoorwaardelijke fan maken. Het is daarom des te triester dat deze Super Monkey Ball Adventure de reeks naar een onverwacht dieptepunt leidt.
Het vertrekpunt is nog ok. Het aandoenlijke Super Monkey Ball team met AiAi, MeeMee, GonGon en Baby wordt erop uitgestuurd om een mysterieuze droefnis te onderzoeken die iedereen in de vijf koninkrijken van Monearth in zijn greep houdt. De verteltoon is licht en complexloos, maar het voelt al vrij snel aan alsof de makers niet echt iets te vertellen hebben. Dat gevoel wordt er niet beter als de slordige afwerking en de repetitieve opzet van de levels de ziel van het game helemaal onderuit halen. Bij Super Monkey Ball kon je altijd terecht voor los van elkaar staande puzzels waarin je je schattige in een bol rennende aapjes naar de finishlijn loodste. Een eenvoudig idee dat verschrikkelijk moeilijk gemaakt werd door een leveldesign dat van de speler hersenwerk in drie dimensies verwachtte en zelfs de meest vaste hand af en toe tot wanhoop dreef. Deze puzzellevels keren terug in de storymode en er is een mode die puur op deze puzzels gebaseerd is, maar Super Monkey Ball Adventure lengt deze formule aan met een overdosis aan saaie queestes en verwarrende onsamenhangende andere puzzels.
Hoewel het gewone balrollende controleschema onaangetast blijft, introduceert Super Monkey Ball Adventures magische gezangen die je bal met speciale krachten kan uitrusten, je onzichtbaar kan maken, de omvang van je bal kan veranderen, hem aan bepaalde oppervlakken laten kleven en hem zelfs kan teleporteren naar een nieuwe lokatie. Deze vaardigheden worden gespreid over de lengte van het hele spel en vormen meestal de sleutel tot de oplossing van de puzzels en de toegang tot nieuwe speelgebieden. De structuur van het spel is zo opgebouwd dat je van lokatie naar lokatie zal hoppen en onderweg opdrachten aanvaard naar eigen goeddunken. Door deze open-wereld aanpak kom je vaak voor puzzels te staan die je onmogelijk kan oplossen omdat je de juiste magische krachten nog niet hebt. Omdat dit niet altijd duidelijk gemaakt wordt, komt dit soms neer op een frustrerend alsmaar opnieuw proberen van missies waar je nooit het einde kan halen. Let op, het is niet allemaal slecht. Zo is het ondersteboven gebeuren in een pretpark een fantastische vondst, maar dit is eerder een uitzondering in een overvloed aan verveling.
Het spel brengt verder nog een aantal minder belangrijke irritaties, maar vermits we toch aan de gang zijn - en om je van het idee af te helpen dat spelletjesreviewen alleen maar uit rozegeur en gratis games bestaat – hebben we het ook niet zo erg begrepen op de manier waarop je telkens maar één missie tegelijkertijd kan doen. Je kan op geen enkele manier een missie automatisch terug aanvatten als je ze gefaald hebt. Je moet altijd terug naar de persoon die je de queeste in de eerste plaats gaf. Normaal gezien zouden we hier niet zo moeilijk over doen, maar gezien de gok-probeer-probeeropnieuw aard van vele van de missies, stoort het ons genoeg om het te vermelden. Verborgen regio's op elk eiland zijn verbonden door speciale 'turnstiles' die je tien keer moet ronddraaien voor je er voorbij kan. Dit lijkt een goedkope truuk om laadtijden te maskeren, maar op de duur wordt het zo vermoeiend dat de kans groot is dat je de voorkeur aan een laadscherm geeft. Net zoals vele andere elementen in dit game voelt het gewoon slordig en weinig doordacht aan.
