Prey
» Prey
|
|
Screenshots
Na alle voorbeschouwingen is het nu eindelijk zover. Prey is gearriveerd, wat is het eindoordeel van shooterexpert Peter Pool?
Het First Person-Shooter-genre blijft ons bestoken met de ene game na de andere. Het resultaat verdient het in veel gevallen om gespeeld te worden en daardoor zijn het drukke en prijzige tijden voor de digitale schutters onder ons. Ben je net door Half-Life 2 Episode 1 heen geknald, mag je meteen weer aan de bak met Prey. Want zoals ieder die de demo reeds aan een proefrit heeft onderworpen heeft kunnen zien, doet de game zijn best om anders te zijn binnen de geijkte paden van het genre. Toch probeert Prey ook weer niet de gemiddelde schietfanaat van zich te vervreemden.
Hierdoor krijgt de game een wat wonderlijke ’feel’ met zich mee. Enerzijds zul je vrij rap en vertrouwd aan de slag gaan met Prey, alsof je al jaren niets anders hebt gedaan. Anderzijds word je meermaals geconfronteerd met puzzels waarin de oplossing voor de hand ligt, maar die wel moet worden gezocht buiten de inmiddels door andere titels platgereden paden. Het verhaal lijkt het plot van een B-film. Jongen is verliefd op meisje, jongen wordt samen met meisje en opa ontvoerd door buitenaardse wezens die nogal grof om blijken te gaan met hun gasten. Hoewel de bloeddorstige scène uit Quake 4’s Medical Facility niet wordt gehaald, doet Prey zijn best een goede tweede te zijn door in het eerste half uur alle bekenden voor je ogen af te slachten, terwijl je niets anders kunt doen dan toekijken.
Toch zijn scènes als deze niet de kracht van Prey. Waar Prey in excelleert is het oproepen van een sfeer waarin jij en ik langzaam tot waanzin gedreven worden. Een mooi voorbeeld hiervan is een passagiersvliegtuig dat je vanuit een portal het ruimteschip binnen ziet vliegen terwijl je de piloten hun laatste kreten hoort uitslaan, of een schoolbus die je midden in het ruimteschip aantreft waar je geconfronteerd wordt met de kinderen die hierin ongetwijfeld op weg waren naar school en jou nu te lijf gaan. Net niet zo ziek als het kindertehuis in Painkiller’s: Battle Out of Hell maar het komt akelig dicht in de buurt. Ook kom je overal in het ruimteschip machines tegen die aardse radio-uitzendingen laten horen waarin je een idee krijgt hoe men op aarde omgaat met de buitenaardse dreiging. Klap op de vuurpijl zijn natuurlijk het Wallwalking en de op sommige punten te beïnvloeden zwaartekracht.
Deze features zul je door de gehele game tegenkomen en dient in veel gevallen niet alleen als een bizarre doch goed uitgewerkte gimmick, maar vooral ook als een onderdeel van grote en kleine puzzels. Ditzelfde geldt voor de te beïnvloeden zwaartekracht. Er zijn gedeelten van het ruimteschip waar je alleen maar kunt komen door de zwaartekracht te beïnvloeden. Dit is vrij simpel te doen door enkele salvo’s te lossen op de zwaartekracht regulators (bij gebrek aan een beter woord). De ruimte waarin je jezelf bevindt zal keren, of geheel, of een kwartslag waardoor je weer verder kunt gaan in de game. Dit is zeker wennen en je zult nog wel eens om je heen staan te kijken omdat je zo ontzettend gewend bent aan de recht-toe-recht-aan gameplay van de Quake’s en Half-Life’s van deze wereld. Deze verbreding van de speelomgeving en de toevoeging van echte gameplay bij een shooter is even vernieuwend als succesvol te noemen. Leuk detail: let goed op vocht in je omgeving, dit kan zomaar omhoog druipen!!!
Hoofdrolspeler Tommy voorziet je de gehele game van commentaar. Dit zal door velen als leuk worden ervaren, maar sommigen zullen ongetwijfeld liever de stille trouwe Grunts uit Doom en Quake hebben. Toch is het hilarisch Tommy te horen reageren op uitvallende lampen met “Its so dark in here, i am doomed�. Iets wat natuurlijk een vette knipoog is naar de voor de game gebruikte gemodificeerde Doom3-engine. Deze doet wat er van hem verwacht wordt. Hij geeft leven aan een gigantisch complex, waar net als in Doom3 en Quake 4 veel gebruik wordt gemaakt van biomechanische creaties. Vaak vies, maar minstens zo vaak indrukwekkend. Tommy is niet zomaar een ex-militair, maar is ook nog een indiaan. En hoewel hij de vele indianen wijsheden maar afdoet als onzin, begint hij gaande weg toch het nut van zijn indianenbloed in te zien. Zo wordt Tommy, in zijn strijd zijn vriendin Jen te bevrijden, vergezelt door de geest van zijn havik die hij vroeger als kind had.
Deze geeft hem aanwijzingen bij het oplossen van puzzels. Dan is er de Spiritwalk die, net als de Wallwalk en zwaartekracht, een belangrijke rol speelt in het oplossen van verschillende puzzels. Er zijn speciale bruggen die er alleen maar zijn in spiritmode en kun je ook krachtvelden penetreren om vervolgens deze te deactiveren zodat je er met lichaam en al doorheen kunt. Persoonlijk was ik bang dat dit de game te veel een flauwekul feel mee zou geven, maar dit is wat mij betreft niet het geval en is gewoonweg perfect uitgewerkt. Sterven is niet een kwestie van het laatste savepoint laden maar in de death realm verschillende geesten af knallen tot je voldoende energie hebt verzameld om terug te keren. Het is alleen jammer te zien dat het leeuwendeel van de eindbazen die je tegen het lijf loopt vrij skill-loos te verslaan zijn door gewoon je hele wapencollectie leeg te schieten op de bruut in kwestie.
Gelukkig zijn er uitzonderingen en wordt je gaandeweg in Prey geconfronteerd met een paar aardige plot twists, maar voor een game die zo goed zijn best heeft gedaan om meer te zijn dan alleen maar hersenloos knallen is dit een gemiste kans. De kunstmatige intelligentie van de tegenstanders is sowieso van Quake-niveau. Je vijanden zijn rouwdouwers, die doorvechten tot ze het loodje leggen en zullen nooit op de vlucht slaan. Leuk voor de afwisseling is het gebruik van een shuttle die je soms zult moeten gebruiken om naar een volgende locatie te brengen. Dit is een goede manier om even een andere feel aan je gameplay te geven. Niet bijster origineel, maar goed uitgewerkt en op de juiste momenten ingezet. De wapens zijn gelukkig ook anders. Je begint met een stuk gereedschap waarmee je in Gorden Freeman-stijl wezens de hersenen kunt inslaan, maar al snel kun je schieten.
De meeste wapens zijn ook weer een kruising tussen machine en organische gedeelten waardoor het lekker vreemd is. De feel van de wapens doet meer denken aan Unreal dan aan die van Quake of Doom. Enige minpunt vind ik dat het er niet zoveel zijn. De singleplayer campagne duurde in mijn geval iets langer dan 8 uur om te doorlopen. Te kort, dat lijkt me duidelijk. Hier staat wel tegenover dat de game die je voorgeschoteld krijgt een dusdanige hoeveelheid vernieuwende gameplay biedt, dat je snel geneigd zult zijn om de game nogmaals door te spelen. Terwijl dat bij andere shooters een stuk minder het geval is.
Ook de multiplayer zal de liefhebber van online gameplay nog lang genoeg aan de game gekluisterd houden. Het Wallwalking en de te beïnvloeden zwaartekracht samen met de afwijkende wapens zorgen dat ook hier weer een gameplay ontstaat waar je aan moet wennen en skill in moet ontwikkelen. Het is duidelijk dat mensen die houden van een realistische gameplay en team-based games niets te zoeken hebben bij Prey, maar voor een ieder die op zoek is naar een vermakelijk schiet avontuur, dat net even anders is dan de grijze massa, haalt met Prey een topper in huis die gemakkelijk twee maal wordt doorgespeeld.
