Painkiller: Hell Wars
» Painkiller: Hell Wars
|
|
Screenshots
Dood en verderf zaaien op de oude Xbox. Is deze Painkiller het waard om hem weer onder het stof vandaan te halen?
Painkiller krijgt op de oude vertrouwde zwarte doos van Microsoft eindelijk de kans om zijn kunsten te laten zien. En wat is het kunstje van Painkiller precies, zullen mensen die de pc-versie aan zich voorbij hebben laten gaan zich afvragen? Dat is ongeveer eenzelfde kunstje dat ook Serious Sam onder de knie heeft. Extreem geweld weten te vermengen met humor. Waar Sam het moet hebben van droge en melige grappen in de game, staat Painkiller bol van de gitzwarte humor. Maar wat vond ik nu precies van Painkiller: Hell Wars? Grafisch is de game oke, maar in vergelijking met games als Halo en het eerder aangehaalde Black blijft de game achter. Iets wat betreurenswaardig genoemd mag worden, aangezien de game al heel lang in ontwikkeling is en juist daarom een aantal prachtige voorbeelden/concurrenten heeft die bewijzen waar die oude doos allemaal toe in staat is. Grafisch is het allemaal iets fletser dan op de pc en dat doet zeker afbreuk aan de sfeer van de game. Leuk zijn de eindbazen die komen in de vorm van groteske reuzen die met hamers en bijlen op je in proberen te hakken, terwijl jij alles dat je aan kogels hebt in hun rottende lijf probeert te knallen.
Op het gebied van geluid wordt het simpel gehouden in Painkiller. Onheilspellende B-horror muziek wordt afgewisseld met slechte jaren tachtig metal, zoals de Duitsers die dachten te moeten maken. Afslachtgeluiden zijn prima in orde, maar dat mag ook wel in een game als deze. Dan de gameplay. Verwacht geen enkele mate van strategie of zinnig verhaal want Painkiller is en blijft die oershooter zoals ik hem eerder in de tekst aankondigde. Hoewel dit leuk is kan het na een uurtje ook flink gaan vervelen. Dit ondanks zeer ruimtelijke levels en een grote variateit aan vijanden. Uiteindelijk doet het er op een gegeven moment niet meer toe of je nu een monnik met een bijl in zijn handen afknalt of een Ninja. Je knalt alles dat op je afrent in een bijna trance aan gort. Spelers van hedendaagse shooters zijn ook verwend door het vaak hoge aantal wapens in een game. In Painkiller krijg je er ‘slechts’ zes, maar dan wel weer met verschillende vuurmodes en munitie. Verder is alleen het wisselen van je wapen een redelijk gepiel en dat mag in een game als deze als een doodzonde worden beschouwd, aangezien je snel wilt kunnen wisselen naar het wapen dat je denkt nodig te hebben om de aanstormende hordes van je vege lijf te houden.
De op de PC zo populaire multiplayer is ook hier weer van de partij. Acht man kunnen elkaar afmaken in een diversiteit aan arena's op Live of via system link. Dit gebeurd in standaard modes als Deathmatch, Team Deathmatch, Capture the Flag en Last Man Standing. Dual is een mode die ikzelf leuk vind aangezien het een waar duel is tussen twee spelers. Voosh en Light Bearer zijn modes waar ikzelf niet helemaal op zit te wachten maar die wel de gameplay weer iets anders maken. Kortom de multiplayer is nergens schokkend maar ook zeker niet vervelend.
Painkiller Hell Wars komt te laat. Veel Xbox-gamers hebben nu een 360 en zitten niet te wachten op een ‘beter laat dan nooit’ game. Hoewel Painkiller: Hell Wars je zeker voldoende plezier zal bieden op de korte termijn, vraag ik mij af hoeveel van jullie de game echt lang in je Xbox zullen houden, voordat je weer terug grijpt naar Halo, Black of TimeSplitters. Zoek je meer een tussendoortje waar je even je frustraties van alledag mee van je af kunt schieten, dan zul je daar geen spijt van krijgen.
