We Love Katamari
» We Love Katamari
|
|
Screenshots
We love Katamari. We all do. En zelfs als dat niet zo zou zijn, dan zouden we niet durven om anders te beweren.
Katamari Damacy en zijn opvolger We Love Katamari zijn echte lievelingetjes van de critici en als je deze games geen grote lof toezingt, dan heb je geen smaak... Je voelt hem al aan komen, zeker. Maar nee, ik ben niet van plan We Love Katamari in deze review onderuit te trappen. Echter, ook ben ik niet van plan mee te jubelen over dit eigenaardige product.
Laten we om te beginnen voor het gemak maar even doen alsof Katamari Damacy nooit bestaan heeft. De voorloper van We Love Katamari is namelijk nooit in Europa uitgekomen en het vervolg, dat onder druk van Namco op excentrieke ontwikkelaar Keita Takahashi tot stand is gekomen, wijkt toch bar weinig af van het origineel. We Love doet noch onder voor Damacy, noch doet de game er een schepje boven op.
Twee sticks
We Love Katamari vertelt het verhaal van een prinsje dat door zijn vader, de Koning van de Kosmos, naar de aarde is gestuurd om meer, steeds meer Katamari’s te maken. Deze met troep beplakte ballen gebruikt de vorst dan om de sterren aan de hemale aan te vullen. Waarom? Omdat de mensen gek op hem zijn en dit van hem verwachten, duidelijk hintend naar de situatie waarin de game tot stand is gekomen. En zo bestuur je het kleine, groene ventje en zijn plakkerige Katamari bal, terwijl je door aardse omgevingen raast, met behulp van niets anders dan de twee analoge sticks van je PS2 controller.
De manier waarop je de hoofdpersoon bestuurt voelt aanvankelijk onwennig aan, maar wordt naarmate je vordert meer intuïtief. Als je over de besturing nadenkt, dan lijkt het er op dat beide poken de armpjes van de prins, waarmee hij de bal voortduwt, moeten simuleren. En zo rol je je bal over allerlei levende en levenloze voorwerpen, volgens een soort zwaan-kleef-aan principe waarbij alles dat aan de bal blijft plakken ook weer andere voorwerpen aan zich hecht. Maar om grotere rotzooi aan je bal te laten plakken, moet je Katamari ook groot genoeg zijn. Meestal is het de bedoeling om binnen een vast gesteld aantal minuten een Katamari te bouwen die minstens een diameter heeft van een vast gesteld aantal centimeters, enkele sublevels daargelaten.
Rommelig
Aan dit opmerkelijke spelconcept zijn nog een aantal ingrediënten toegevoegd die het compleet freaky gevoel van de game nog eens over de top stoten. Zo zijn daar nog de grafische stijl van de game op zich en de bizarre animaties in de tussenfilmpjes, die een wilde bosting zijn van Monty Python achtig surrealisme en Japanse kinderboeken en de verknipte ingezongen en instrumentale muziek, wiens stijlen even hard botsen. Zoek je originaliteit in een game, zoek dan niet verder. Maar toch rammelt er iets aan We Love Katamari. Het gaat namelijk allemaal net iets te gemakkelijk en je rolt gedurende het spelen prinsheerlijk over de bergen troep heen, zonder dat het ooit spannend wordt. Meer ontspanningstherapie dan diepe en uitdagende gameplay, dus. En ik denk dat de grootste schuldige hierin het leveldesign is, wat net zo rommelig is als eh... Ja, al de rommel in de game.
Als Takahashi zich, buiten het onnavolgbare concept en de eigenzinnige en gestoorde aankleding zich ook nog eens bezig had gehouden met het ontwerpen van strakkere, en meer puzzelachtige levels, dan was er iets van spanning en stresserigheid in het project geslopen, wat de beleving zoveel ten goede zou zijn gekomen en je het idee had gegeven dat je daadwerkelijk een game aan het spelen bent. Nu blijft We Love Katamari een toch best wel fascinerend en prettig gestoord entertainment product, dat slechts leuk is om even van te proeven als je genoeg hebt van shooters, racing games en RPG’s.
We Love Katamari is net zoals zijn in Europa niet uitgebrachte voorganger een game waarin originaliteit de enige drijvende kracht lijkt en dan ook alles aan is opgehangen. Zoek je dus naar originaliteit in je games, dan hoef je niet verder te zoeken. Maar zoek je naar echt uitgediepte gameplay en uitdaging, dan ben je bij We Love Katamari aan het verkeerde adres. Je rolt zonder weerstand of spanning door de levels, waardoor de beleving op gameplay gebied uiteindelijk wat oppervlakkig blijft.
